त्या व्याकुळ संध्याकाळी

त्या व्याकुळ संध्याकाळी
मी दूर एकटाच बसतो
क्षितिजावर लाली केशरी
एकटाच न्ह्याहाळत असतो

असतो भास तुझा तो
वार्यातून वाहणारा
कधी बरसेल पाउस
विचारतो गगनाला

शब्द ओठी कवींचे
कितीदा समजावलेले
पुन्हा येती पुढती
मर्म नवेच त्यातले

तू येशील विजेवर स्वार
पाउसाचा पसरवून भार
घेशील मजला कवेत
एकवार चमकून

भान

वर्ष सरता सरता भान उरलेच नाही
पण पळताना सारखे काही बोचत राही

कुठूनसा आला तो एक दिवस मनाचा
भेटला सखीला सवंगडी मनाचा
काय सांगू काय नको किती वादळे मनात
सरलेल्या दिवसांची साखळी स्वप्नात

तिथूनच सुरु झाली मनाची सावली
सावली वर झालर अनेक आकांक्षांची
किती बोलले मी तेव्हा सर्व सांगून टाकले
परी भासे अजून मला सर्व जपून ठेवले

मनाचा आधार मनाशीच खेळ
अंतर दिवसाचे पण भास सतत
भावनांचा उद्वेग मग शब्दात पसरला
विळख्यात त्याच्या असा श्वास अडकला

कधी येते अंधारून, पाउस बरसतो वनात
त्याची आठवण तेव्हा, होते असह्य उरात
गीते अनेक रचून उडतात गगनात
गीतातून भेटतो मला मनीचा सखा ग

वर्ष सरता सरता भान उरलेच नाही
पण बोचलेले आता नुसते खुपत राही ....

रोमांच

हिरवी पालवी हळूच लाजावी
हातातली बेडी निखळून पडावी
लालबुंद त्या अधारांवरती
दीड-दा तार जणू सुरेल व्हावी ..

रोमांच असे की शरीरामाधुनी

एक अनामिक शीळ निघवी

श्रुष्टी मधल्या तरु-पर्णची

जणू शहारून मान झुकवी

रचलेले काव्य रुचत नाही
जुळवलेले गाणे खुलत नाही
भावनेशिवाय अविष्कार
स्वतःचा आकार धरतच नाही

Celebration of fall

Another season of fall,

A season I call remembrance...

Its the glory of finer things

Celebration of untouched moments with vibration of colors...

Every year it comes and goes

It always makes a mark

With the leaves it takes my heart

to a land of unspoken art

Old memories come back

during this season of fall

I cherish old times, remember old pals

savour those moments, I have kept in my heart

I like to think, I like to sing

I like to marvel this season of art

I like to be alone in woods

In the company of the tall

I smell the season and its feathers

who are together to be apart...

The crispness in the air

The heaviness of the trees

Its the feeling of satisfaction

upon them I perceive

Chirping birds fly home,

squirrels get ready for dark

I turn in with satisfying silence

To welcome another pause

"Celebration of Fall....." by Priya Vaidya (October 2009)

...तो बकुळ ... मनातला, बहरातला.....

रोजचाच दिवस, सकाळी आवरून मुलाला शाळेत पाठवून ऑफिसला निघाले होते, निघे पर्यंतची घाई संपवून, गाडीत स्थिर -स्थावर होतच होते. आता गाणे ऐकावे का बातम्या, ह्या विचारात असताना एकदम रस्त्याच्या बाजूला नजर गेली .. ... आणी रस्त्याने दुतर्फा फुललेल्या झाडांकडे पाहून राहवेना. वसंत ऋतूचे आगमन होऊन सर्व झाडांनी असंख्य रंगाची पांघरूण ओढली आहेत असे दृश्य ....काय अप्रतिम होते. वसंताची खरी कमाल ही अमेरिकेला येऊनच कळली. लाल, पांढरे, गुलाबी, पिवळे असंख्य रंग आणी सुगंध..... सर्व झाडं इतकी दिमाखात रंग मिरवत वार्याच्या छोट्या झुळूकेवर हलत होती "ती सर्व मनातूनही ती तितकीच टवटवीत आणी बहरलेले असतील का?" माझ्या मनाला लगेच प्रश्न पडला. माझे मन कायम दुसर्याच्या मनाचाच शोध घेत असते ... व्यक्तींच्या पलीकडे जाऊन आता निसर्गाशी ही माझ्या मनाचा संवाद चालू होतो ... आणी तो आईकायाला माझे मलाच खूप आवडते ... मी तेव्हा एक श्रोता असते, माझे मनच तेव्हा कुठे फिरून काय काय बोलत असते मलाच काळत नाही ... असेच ते आज त्या बहरलेल्या झाडांशी बोलत होते ... रस्ता संपला, गाडी ऑफिसला पोहोचली तरी मनाचा संवाद चालूच होता ...

...

माझ्या मानाने त्या झाडांची चौकशी करता करता त्यांच्या बहराची तुलना माझ्या लहानपणी माझ्या आजोळी सोलापूरला बहरलेल्या त्या बकुळीच्या झाडाशी केली होती. मनाने त्या बकुळीचे वर्णन त्या सर्व झाडाना केले होते ... तीव्र उन्हाळ्यात , रण -रण त्या उन्हात, सुट्टी साठी मी आजोळी दर वर्षी जायचे ... आणि आजीच्या घरी जवळच्या बकुळीच्या झाडाची फुलं वेचून त्याच्या माळा करायचा. आजी कौतुकाने सर्व फुलं वापरायची आणि पुन्हा आणायला धाडायची, किती हौस आणि किती सोस! कधी कधी तर फुले नको असली तरी नुसतेच वासाला आणायचे आणि तासनतास ते वेचण्यात घालावायाचे .. तो बकुळ आजून तासाच्या तसाच आहे, बहरलेला... मन सांगत होते ... माझ्या मानाने त्या बकुळाशी इतके नाते जोडले होते कल्पनाच नव्हती ... तो कायमच कसा फुललेला असतो ?

बरोबर आहे तो मनातच फुलणार आता नाही का? कारण काही महिन्यांपूर्वीच पुन्हा माझ्या लेकाला दाखवायाला सोलापूरला जाण्याचा योग आला, त्या बकुलीच्या ठिकाणी एक उंच इमारत होती. असणारच काळ पुढे सरकला पंचवीस एक वर्ष उलटली, तो बकुळ आता थोडाच राहणार आहे. झपाट्याने होणार्या इमारतींच्या गर्दीत तो केव्हाच गेला...कोणाला कळलेच नसेल ....पण माझ्या लहानपनीच्या सर्व नात्यान सारखा तो बकुळ अजून मनात टव-टवीत आहे बंद कुपीतल्या आत्ताराचा गंध, अजून सुगंधीत होतो तशी ही सर्व जुनी नाती जिवंत आणि सुगंधी आहेत ...त्या नात्यांचे असेच असते, हवी तेव्हा बरोबर असतात... लपून-छपून आधार देतात....

तू समोर नाहीस पण कळते तुझी साद मला, मनात बकुळ फुलतो खरा दिसला नाही तरी त्याचा सुंगंध जाणवतो ना ... असाच वर्षनुवर्ष....

तुझ्या माझ्यातले नाते

काय आहे शोधू पाही

कधी पाण्यासाठी आसूस

कधी वसंताची माती

काय करु थांबवेना

मनाचीया घालमेल

कधी नुसतीच इच्छा

कधी काहीच नाही

जुनी जुनी ही नाती

ओलावा तसाच राही

कधी पाण्यावरची फुंकर

कधी वादळाची घाई

बहर येतो आणि जातो ...

रुतु फुलातो आणि गोठतो

तुझी आठवण होते तेव्हा

काळ थांबलेला असतो

अजूनही झाडं माझ्याशी असेच बोलतात

अजूनही झाडं माझ्याशी असेच बोलतात विचारांच्या पसार्यात पानांबरोबर नेतात

हिवाळ्यातले त्यांचे रूप त्यानाही बघवत नाही,
बिना पानांचे सापळे त्याना ही ओळखू येत नाहित

वासंतासाठी बिचारे आसुसलेले असतात

अजूनही झाडं माझ्याशी असेच बोलतात

नविन पालवी घेऊन नटायला त्यांनाही आवडते,
नटायची हौस त्यांनाही तर असते

सजलेले रुप त्यांचे पाण्याच्या आरशात बघतात

अजूनही झाडं माझ्याशी असेच बोलतात

झाडे सुद्धा माणसांसारखी विचार करतात
कडू-गोड नाती जपून ठेवतात

पडलेल्या झाडांकडे ओशाळून बघतात

अजूनही झाडं माझ्याशी असेच बोलतात

कधी ढगांशी सलगी आणि पाउसाचा राग,
कधी सूर्याची सलगी आणि धुक्याचा राग

तहानलेली आस मात्र पाऊसानेच भागवतात

अजूनही झाडं माझ्याशी असेच बोलतात
विचारांच्या पसार्यात पानांबरोबर नेतात